It's all about blogging .nl

Peuter verstaat babytaal

Ik had er al eerder over geschreven dat Emily altijd zo goed weet wat Mila wil, dat ze het zelfs vaak beter weet dan ik, en dan heel wijs zegt: “Nee Mama, Mila boertje laten” als ik probeer haar een fles te geven of nog erger, dat ze het soms niet eens meer tegen mij zegt, maar zelf al onderneemt. Dat ik Mila ineens niet meer hoor huilen, kom kijken in de woonkamer en zie dat Emily haar pink in Mila haar mond heeft gestopt, waar ze heerlijk op ligt te sabbelen. Ik kijk er bijna niet eens meer van op. Emily weet het gewoon beter. Maar toch, afgelopen week, viel mijn mond weer open van verbazing.

Maandagochtend, de dag dat we met Mila naar de osteopaat zouden gaan, was Mila hard aan het huilen. Ik zei tegen Emily dat Mila zoveel huilt omdat ze een beetje pijn heeft, dat we vandaag naar de dokter gaan om te kijken wat er aan de hand is. Emily kijkt zorgelijk naar Mila en zegt dan: “Mila pijn aan nekje”. Die dag bij de osteopaat bleek inderdaad dat Mila erge last had van haar nekje, dat het flink gespannen was. Emily, die al wist dat Mila last had van haar nek, nog voordat de dokter het had geconstateerd. Rick die droog zegt: “Het verbaast me ook weer niets”.

Zouden peuters soms nog dat babytaaltje kunnen verstaan? Zou zij echt precies horen wat Mila probeert te zeggen? Of heeft Emily zo’n hechte band met haar zusje dat ze het precies aanvoelt? Nou is Emily wel een heel empatisch meisje. Hoe dan ook, ik vind het heel bijzonder en blijf vol bewondering kijken als Emily weer eens precies weet wat Mila wil of waar ze last van heeft.

Wil je reageren? Dat mag!
Zoek een stukje tape uit en plak het er maar bij.

Plak jouw reactie erbij

elise 7 september 2012 09:01 uur

Heel bijzonder. Hier weet dochterlief altijd precies wat de hond wilt. Niet helemaal vergelijkbaar, maar toch. Ik denk dat kinderen meer handelen door gevoel. Ze weten veel minder en dus voelen ze meer (denk ik).
Hayley begon laatst te huilen in de bus om ‘de man met de spijkerbroek’. Blijkbaar was er iets negatiefs met die man. Dat soort dingen gebeuren zo vaak, het blijft eng!

Beantwoorden

Dat gaat op gevoel… Mijn Meisje (8) voelt haar broertje (1) (bij papa) ook haarfijn aan. Het is niet eng. Het is heel normaal. Als kind sta je veel meer open voor je gevoel en het ontvangen van anderen. Juist omdat men het ‘eng’ vindt, wordt het verdrongen. Zo jammer. Wij zijn hier hooggevoelig en maken dus elke dag dit soort dingen mee… Wees er maar trots op!! =)

Beantwoorden
Maris 7 september 2012 12:45 uur

O, ik vind het ook niet eng hoor, Emily is altijd al zo geweest. Heel erg gevoelig, als baby’tje al. Vandaar dat Rick ook zei: Het verbaast me niets. Vind het alleen maar goed dat ze zo dicht bij haar gevoel staat, al trekt ze zich soms iets teveel aan en kan ze moeilijk met die gevoelens overweg. Wij sturen haar hier wel zoveel mogelijk in.

Floor 7 september 2012 11:09 uur

Dat is inderdaad erg bijzonder. Denk ook dat het komt doordat kinderen heel intuïtief handelen. Zonde eigenlijk dat je naarmate je ouder wordt je verstand vaker laat spreken dan je gevoel. Ik probeer vaak aan m’n gevoel vast te houden. Maar dat valt niet mee in onze maatschappij. Ken je het gedicht over de honderd talen van een kind van Loris Malaguzzi?

Beantwoorden
Maris 7 september 2012 12:45 uur

Nee ken ik niet, ik ga het googlen!

Maris 7 september 2012 13:08 uur

Wauw…. wat prachtig! Brok in mijn keel

Maris 7 september 2012 12:49 uur

:-) Heb je al een proeflesje aangevraagd?

Heel bijzonder, toch hoor ik het wel vaker. Zussen en broers op jonge leeftijd snappen elkaar gewoon. Ik ben een tweeling en ondanks dat mijn zus geestelijk gehandicapt is snapte ik haar vroeger ook altijd, dit had wel iets meer met haar uitspraak te maken maar goed.

Beantwoorden
Maris 7 september 2012 12:49 uur

Dat wist ik niet, dat je tweeling bent. Lijkt me wel zwaar, een geestelijk gehandicapte zus te hebben, of valt het mee?

Soms wel ja. Wij hebben niet die echte zussen-band en kunnen ook weinig dingentjes samen doen. Vroeger wel maar tegenwoordig niet meer. Ik ben er mee opgegroeid dus ik ken het niet anders maar soms is het wel lastig ja.

Lijkt me bijzonder om mee te maken. Ik heb zelf een zoon van bijna vier en dochter van bijna twee en tot nu toe nog niet meegemaakt dat mijn zoon kon vertellen wat mijn dochter zei. Hij meent trouwens vaak wel te weten wat het beste is voor haar

Beantwoorden
ioon 15 september 2012 09:07 uur

Ik denk het wel. Mijn broer had dat ook bij mij als ik dat terug lees in mijn babyboek. Die wist precies wanneer ik wilde eten, of slapen of spelen.

Beantwoorden