Emily’s eerste dansles

Gisterochtend had ik met Emily haar eerste dansles. Ik had haar tijdens het ontbijt verteld wat we gingen doen en in de auto werd ze al enthousiast. We waren iets eerder gegaan, zodat we even kennis konden maken met de danslerares.

Toen alle kindjes er waren mochten ze bij haar op de grond komen zitten, om op te schrijven wie er allemaal waren. Emily ging direct naast de juf zitten. Alle ouders gingen naar de gang en ik besloot ook meteen te gaan, Emily deed al zo leuk mee, maar toen ze mij zag weglopen stond ze direct op en liep ze met me mee. Te verwachten. Ik liep met haar terug en iedereen begon te dansen. De danslerares pakte haar hand vast en begon met alle kindjes te huppelen. Dat vond Emily prachtig, ze lachte het uit en ik kreeg tranen in mijn ogen (sappie die ik ben). Ik ging weer naar de gang en dit keer vond ze het goed.

Vanaf de gang heb ik met een grote glimlach naar haar gekeken, naar hoe ze aan het dansen was en hoe erg ze haar best deed om met de groep mee te doen. Af en toe begreep ze nog niet helemaal wat ze moest doen, maar dat is ook niet zo gek voor een eerste keer. Na een half uur dansen was de les afgelopen en mocht ik weer naar binnen. “Nog een keer” stond Emily daar wel honderd keer achter elkaar te roepen. Ze wilde nog helemaal niet stoppen met dansen, ze vond het veel te leuk. Ik moest lachen en heb maar direct een inschrijfformulier van de tafel gepakt.

In de auto op de terugweg (en de hele rest van de dag) hield ze er maar niet over op. “Mama, was leuk met kindjes dansen”. Kijk, daar doen we het voor! Volgende week mag ze al beginnen met haar danslessen. Ook zei ze dat ze die jurkjes van die meisjes zo mooi vond en er ook één wilde. Ach ja… hebben we direct een leuk cadeau voor haar verjaardag.