Als ik er over ga nadenken,
Dan herinner ik me nog heel goed,
De dagen van eenzaamheid en verdriet,
Een leven zonder kleurrijke gloed.
Toen jij in mijn leven kwam,
Veranderde dit gevoel meteen,
Er ontstond een klein glimlachje,
Dat daarna nooit meer verdween.
Eenzaamheid is een vreselijk gevoel,
Dat jij bij mij met gemak liet verdwijnen,
Jouw liefde is onder mijn huid gekropen,
En door mijn lichaam heen gaan schijnen.
Door jou ben ik de vrouw geworden,
Die ik hoop voor altijd te blijven,
Je hebt me geleerd om liefde binnen te laten,
En mijn gevoelens te beschrijven.
De herinnering eraan raakt ontastbaar,
En het gevoel van eenzaamheid slijt,
Ineens is alles als vanzelfsprekend,
En ben ik soms die dankbaarheid kwijt.
Maar vergeten doen we dit nooit,
En dat maakt onze liefde zo krachtig,
Samen kunnen we de wereld aan,
Nu en over een jaar of tachtig.
Ik zal nooit meer eenzaam zijn,
Dat zeg ik met alle zekerheid,
Of je nou wel of niet naast me staat,
Mijn hart neemt van jou nooit meer afscheid.
Ik hou van je
Je vrouw
Prachtig gedicht!
het voelt haast alsof ik gluur als ik dit gedicht lees. Maar prachtig verwoord!
X
"Jouw liefde is onder mijn huid gekropen,
En door mijn lichaam heen gaan schijnen."
Wauw
vooral je laatste zin, mijn hart... zeeer pakkend
Supermooi, zeg!!
Blij dat je het geluk hebt gevonden en je je nooit meer zo hoeft te voelen.
Niets is erger dan het eenzame gevoel! En Em is ook nog mooi aan jullie geluk toegevoegd :)
x Kini
Hihi Emily (en het baby'tje in mijn buik) horen absoluut bij dat geluk!
Kippenvel bij dit gedicht!
Liefs
Mooi geschreven!
Oh wauw, geweldig stukje...
Mooi gedicht!