Het einde van de 30 dagen challenge nadert en zo ook mijn schrijfzin. Het is leuk om te schrijven, maar elke dag, is moeilijk. Zeker als je er elke dag een leuk verhaal van wil maken. Ik vind dat het tot dusver nog goed gelukt is, maar merk wel dat mijn blogjes steeds korter worden. Volgens mij hebben jullie precies hetzelfde, want in het begin deed iedereen enthousiast mee, maar halverwege ben ik toch al een aantal 30 dagen challenge mensen kwijt geraakt. Dat geeft niets, het is ook lastig.

Dag 26 – Mijn angsten
Ik heb, die ik zo kan bedenken, drie grote angsten: Vissen, auditie doen, verlatingsangst.

Vissen
Deze heb ik laatst al besproken in een blog. Ik ben als de dood voor vissen, maar heb deze angst dus laatst wel overwonnen. Heel trots ben ik daarop.

Auditie doen
Dit is iets dat ik niet durf, al heb ik wel twee keer in mijn leven auditie gedaan (een keer voor Idols toen ik zestien was en voor een musical toen ik 21 jaar was). Ik was doodzenuwachtig, maar om dit niet de controle over me te laten hebben doe ik net alsof het me niet kan interesseren. Ik doe het gewoon omdat ik het leuk vind. Is het niets, dan is het niets. Maar omdat ik dat denk, zet ik mezelf tijdens zo’n auditie ook helemaal niet 100% in en doe ik verre van mijn best. En ja, daar bereik je natuurlijk niets mee, maar ik durf het gewoon niet.

Waar ik bang voor ben? Ik denk dat ik gewoon niet zo kwetsbaar durf te zijn. Dus als ik maar niet mijn best heb gedaan en word weggestuurd, dan kan ik altijd nog zeggen: “Ach, ik snap wel dat ik niet door ben, ik deed ook helemaal niet mijn best”. Ik kan boos worden op mezelf, dat ik me niet voor 100% heb gegeven, maar geloof diep van binnen nog wel dat ik het kan. En dat heb ik liever dan dat ik het gevoel heb dat ik het niet kan. Snap je het? Toch zou ik graag een keer auditie willen doen en me dan wel 100% willen geven. Ik hoop dat ik dat ooit kan. Het is in ieder geval een doel op mijn Day-zero-project-lijst, dus ik moet het voor 29 mei 2012 behaald hebben.

Verlatingsangst
Vrij cliché hè? Wie heeft dit tegenwoordig nou niet? Maar goed, ook ik moet eraan geloven. Ik heb last van verlatingsangst. Dit was vroeger zo erg, dat ik hierdoor ook bindingsangst kreeg, als je maar niet bindt, wordt je ook niet verlaten. Uiteindelijk besefte ik dat als ik me nooit ging binden, ik nooit wordt gekwetst, maar ik ook geen liefde kan ontvangen. Dus heb ik me gebonden aan de persoon waar ik nu nog mee ben. Dat was eng, maar het is wel gelukt. Maar dan nu, de verlatingsangst. Doodsbang was ik dat, nu hij mij had, hij mij weer ging verlaten.

In de loop der jaren is dit een stuk minder geworden. Ik weet dat Rick me nu niet gaat verlaten, dat voel ik, dat gevoel geeft Rick me. 100% zeker weten weet je het nooit, maar ik kan me er al die tijd druk over blijven maken, waardoor het waarschijnlijk gaat gebeuren omdat ik het die kant op laat gaan (zodat ik kan zeggen: “Zie je wel dat je me verlaat”). Of je kan van elkaar genieten, mocht het gebeuren dan gebeurt het maar, maar je hebt wel een hele mooie tijd samen gehad.

Gelukkig had Rick precies dezelfde angst en konden we het hier samen goed overhebben. Na ons huwelijk hebben we ook afgesproken dat we nooit meer aan elkaar zouden vragen: “Blijf je voor altijd bij mij?”. Dat weten we nu, dat willen we allebei en daar gaan we voor.