Elke dag word ik wakker met hetzelfde idee. “Ik ga vandaag dit en dit en dat doen”. Wel tien dingen die ik bedenk. Maar aan het einde van de dag heb ik maar twee van de tien dingen gedaan. De dag daarna denk ik: “Ik ga vandaag dat van gisteren doen en dit en dit en dat”. En toen waren het ineens achttien dingen die ik wil doen op een dag. Elke dag wordt het meer, totdat ik op een dag inzag dat ik niet meer de dingen gedaan kreeg die ik wilde doen op een dag. Ik raakte in de stress en werd er emotioneel van. Plan ik dan zo slecht? Wil ik teveel? Neemt een kind dan echt zoveel tijd van me in beslag dat ik nergens meer aan toe kom? Kan ik nu nooit meer die dingen doen die ik naast moeder zijn ook wil doen?

Aan het einde van mijn studie deed ik niet zo veel meer. Ik werkte niet en mijn studie vroeg bijna geen tijd meer van me. Ik had zeeën van tijd over en bestede die samen met Rick, die op dat moment net als ik heerlijk aan het genieten was van alle vrije tijd. Zomaar een weekje op vakantie? Waarom niet? Totaal geen verantwoordelijkheid, totaal geen zorgen. De enige zorgen waren of we geld genoeg hadden, maar gelukkig had je meneer studiefinanciering die elke maand weer even langskwam om ons luie leventje te onderhouden.

We wisten toen ook wel, dit houdt een keer op. We genoten volop! Na de zomer werd het anders. De studie was klaar, de overheid vond het niet meer nodig ons nu te blijven betalen en toen moest er toch ineens geld binnenkomen. We merkte al snel dat het hebben van een beginnend bedrijfje, waar we toen nog niet fulltime mee bezig waren, niet ons leven ging onderhouden. Ik ging op zoek naar werk. Heb twee maanden gewerkt, voelde me er niet op mijn plek en ben gestopt.

Een maand later was ik zwanger, ben thuisgebleven om te genieten van mijn zwangerschap en had weer net als voorheen alle tijd voor mezelf. Rick vond een goedbetaalde baan waar hij het ontzettend naar zijn zin heeft. Alle tijd die ik had kon ik niet meer met hem doorbrengen. Dat was wennen. Weken gingen voorbij dat ik het niet zo leuk vond, het alleen zijn. Soms betrapte ik mezelf er zelfs op dat ik aan het wachten was tot hij thuis kwam. Dat was niet goed. Ik ging weer op zoek naar dingen om te doen en ontdekte uiteindelijk dat ik mezelf zo goed kon vermaken, dat het gewoon eng werd.

Ik bracht dagen, weken, maanden thuis door en verveelde me geen minuut, ik deed voor het eerst in mijn leven echt alleen maar dingen die ik leuk vind om te doen en ontdekte ook een heleboel nieuwe dingen waar ik goed in ben en die ik leuk vind. Wat werd ik daar gelukkig van. Toen Emily geboren werd probeerde ik eigenlijk dit leven vast te houden. In het begin ging dit makkelijk, ze sliep zoveel. Maar naar mate ze ouder werd kwam hier toch wel verandering in. Zonder dat ik dat echt bewust besefte, je groeit hier natuurlijk langzaam in. Maar het begon me wel op te vallen dat ik nergens meer aan toe kwam. Waarom dat was, daar dacht ik dan niet over na.

Na een paar maandjes zo geleefd te hebben brak dit op en ik vertelde dit Rick. Hij begreep het probleem heel goed. “Ik heb duizenden dingen die ik wil doen, maar nu ik fulltime werk kan ik niet meer fulltime bezig zijn met andere dingen. Je moet dus dingen laten en niet alles meer willen doen” zei hij me. Zo heb ik het niet bekeken. Ik werk natuurlijk nu ook fulltime, alleen voelt dat niet zo, aangezien ik nog steeds thuis ben. Ik zie alleen maar wat niet meer lukt, maar dat is helemaal niet raar!

Twee maanden geleden kwam eindelijk het besef. Moeder zijn is een fulltimebaan, niet iets dat je even tussendoor doet. Ik moet mijn gedachten gaan omdraaien. Niet als Emily wakker is denken: “Oke, ik neem even pauze van wat ik aan het doen ben en ga, als ze slaapt, weer verder”, maar “Ze slaapt, nu heb ik even tijd om iets anders te doen, iets voor mezelf”. Eigenlijk doe ik precies hetzelfde, maar deze gedachte geeft me zoveel rust. Alle tijd die ik voor mezelf heb overdag, is mooi meegenomen, en lukt het niet, dan lukt het niet. Emily is het belangrijkste, belangrijker dan de dingen die ik voor mezelf wil doen, die ik in het begin alleen maar deed om mezelf bezig te houden.