Morgen is onze kleine meid precies drie maanden oud. Wat gaat de tijd snel en toch ook langzaam?! Drie maanden, wat is nou drie maanden? Tegen mensen zeg ik nog steeds: “Ik ben net moeder geworden!”, alsof het vorige week gebeurd is. Maar het voelt niet zo. Het voelt alsof Emily al weken, maanden, jaren bij ons woont. Alsof we altijd al met flesjes, spuugdoekjes, sabbeldoekjes, luiers en spenen in de weer zijn geweest. Even een korte update hoe het nu met ons gaat.
In die drie maanden is Emily flink gegroeid. Zo prematuur klein als ze was toen ze geboren werd is ze nu niet meer. Onze kleine meid was namelijk met kerst alweer 62 centimeter lang en woog vijf en een halve kilo en draagt nu al kledingmaat 68. We zijn zo blij met haar en alles gaat erg goed. Sinds vier weken begon Emily al met doorslapen en een paar weken geleden heeft ze voor het eerst van acht uur ‘s avonds tot 9 uur ‘s ochtends doorgeslapen, wat ze nu nog steeds braaf elke nacht doet. Dat is wel lekker hoor! Ik had verwacht dat je je baby echt een ritme moest aanleren, maar blijkbaar doen ze dit redelijk uit zichzelf. #19 Emily leren doorslapen een hele nacht is dus behaald. Niet echt iets voor hoeven doen, maar goed, soms mogen doelen ook wel eens makkelijk behaald worden.
Vanaf het begin wilde Emily al geen speen. Ze vond het verschrikkelijk! Als ik er alleen al mee kwam aanzetten begon ze al te krijsen. Alleen mijn vinger was goed genoeg. Na twee maanden had ze eindelijk haar eigen duimpje gevonden, wat ik erg fijn vond. Heel de avond boven haar bedje staan met je vinger in haar mond is ook zo vermoeiend. Al die tijd ben ik een speen gewoon blijven proberen. Heb in de tussentijd alle soorten, maten, merken, geuren en kleuren liggen, maar niets wilde ze. Ik gaf het op. Meer soorten spenen waren er niet. Wij hebben gewoon geen spenenkindje. Ik deed van de week haar speen in mijn eigen mond, als zij hem niet wil neem ik hem wel. Ze bleef maar kijken en vond het zo interessant. Gisteren boden we haar weer een speentje aan en wat denk je? Ze heeft meer dan een half uur erop gesabbeld en is toen heerlijk in slaap gevallen. De aanhouder wint!
Afgelopen vrijdag is ze voor het eerst een hele dag naar mijn schoonmoeder geweest, zodat ik rustig hier in huis alles kon schoonmaken en inpakken, aangezien we binnenkort gaan verhuizen. Een paar dagen daarvoor kreeg ik al pijn in mijn buik van het idee, maar toen ze eenmaal weg was heel de dag moet ik eerlijk toegeven dat ik haar wel heb gemist, maar minder dan dat ik had verwacht. Misschien kwam het ook wel omdat ik zoveel moest doen of omdat mijn schoonmoeder me via whatsapp heel de tijd op de hoogte hield? Gelukkig maar, daardoor kon ik tenminste ook genieten van mijn vrije dag.
Het echt een schat van een meid. Ze is heerlijk vrolijk, lacht om alles dat ze ziet of hoort, houdt ontzettend van knuffelen en heeft duidelijk een eigen willetje. Ze past zo goed in ons leven. Ik zal verder niet teveel opscheppen over mijn eigen kind. Ik geef eerlijk toe, ik ben ontzettend verliefd en vind haar de knapste, slimste, mooiste en liefste baby. Maar ja, welke moeder vindt dat nou niet van haar eigen kind? En naast al het geweldige zitten er soms ook heus wel dagen tussen die wat zwaarder zijn, zoals met krampjes en veel huilen, al komen die gelukkig steeds minder vaak voor. Zeker sinds we zijn afgestapt van die nare vacuümzuigende Avent flesjes en overgegaan zijn op difrax flesjes. Wereld van verschil. Aan het eind van zo’n dag ben ik dan altijd wel blij dat ze eindelijk slaapt en ik even rustig kan zitten. Maar na een uurtje denk ik: “Ik heb toch al wel weer zin in morgen”. Heerlijk, moeder zijn!
