Wie ben jij zonder een label?
Posted under:
“Volgens mij heb jij ADHD” als je een keer druk bent, “Je hebt een intimiteitsprobleem” als je een keer geen zin hebt om intiem te zijn, “Volgens mij ben je high sensitive” als je een keer moet huilen omdat je vriendin haar hypotheek misschien niet krijgt. Labels. Waarom moet de generatie van nu overal labels aan plakken?
Om een één of andere reden kan je niet meer gewoon jezelf zijn tegenwoordig, maar moet alles wat je doet een label krijgen, een verklaring waarom je zo doet. Gewoon een keer druk zijn of een keer chagerijnig zijn kan niet meer, je hebt dan ‘last’ van iets. Waarom willen mensen toch altijd weten waarom ze zo doen? Om te kunnen accepteren dat ze zo zijn en dan een mooi excuus hebben om er niets meer tegen te hoeven doen? Of doen ze dit juist om er mee om te kunnen gaan? Hm, dat heb ik nog nooit echt zien gebeuren.
Jarenlang hebben mensen tegen mij gezegd dat ik last heb van een lichte ADHD vorm. Wat krijg je dan? Je gaat je er ook naar gedragen. Dus die lichte ADHD vorm wordt dan een ergere en uiteindelijk werd het voor mij altijd een mooi excuus om me achter te verschuilen. Wat blijkt nu? Ik heb helemaal nergens last van, ik ben volkomen ‘normaal’. En ineens kan ik rustig op de bank zitten zonder te wiebelen. Puur een aangepraat probleem dus.
Intimiteitsprobleem. Iets waar ik nog nooit van gehoord had. Een jongen die ik ken vertelde me ooit dat hij lichtelijk last had van een intimiteitsprobleem, iets waarvan ik bij hem niets merkte. Hij schrok toen hij doorhad dat hij er geen last van had bij mij en besloot zich toen weer direct terug te trekken om zich te verschuilen achter het intimiteitsprobleem.
Toevallig had ik daar laatst een heel mooi artikel over gelezen in de oktober editie van de Psychologie Magazine. Een interviewer probeert hier direct een intieme vraag te stellen om hiermee intimiteit te vinden bij de geinterviewde. De geinterviewde trekt zich direct terug in haar schulp en klapt dicht. Wat hij hier deed had niets met intimiteit te maken, maar met intimideren. Hoewel het woord erop lijkt bereik je hier absoluut geen intimiteit mee. Als je op deze intimiderende vragen dicht klapt, zeggen mensen dat je een intimiteitsprobleem hebt. Maar niets is minder waar. Intiem zijn betekent dat je bij die ander wilt zijn en dat je ziet wat voor diegene gepast is, waar weerstanden en gevoeligheden liggen, en toont daar respect voor.
De jongen geloofde dat hij last had van een intimiteitsprobleem, maar blijkt eigenlijk helemaal nergens last van te hebben. En nu hij dat weet, heeft hij ook ineens nergens meer last van.
Waarom willen mensen niet alleen bij hun eigen gevoelens en problemen een label plakken, maar ook bij die van andere? Waarom willen we ons zo graag verschuilen achter een soort van ‘last’? Wanneer kunnen we gewoon onszelf zijn, doen en laten wat we willen en vrede hebben met wie we zijn?
2 Comments + Add Comment
Wil je iets zeggen, laat een reactie achter
Wie is mcdid
Laatste reacties
- Yael op 20 weken echo
- Denise op 20 weken echo
- Maris op Sneeuwweekend
- HansDeZwans op Sneeuwweekend
- Aukje op 20 weken echo
Je kunt alleen jezelf zijn als je je veilig voelt. Als je dat mag zijn van die ander en dat die ander je niet zal “verraden” als je iets van jezelf laat zien, wat je nog nooit aan iemand hebt laten zien.
Dat andere mensen er een label opplakken zegt iets over hen. Die mensen leven in de wereld van zo hoort en moet het. En als je dan anders doet, krijg je een plakkertje. Misschien is het wel zo, dat die andere mensen maar wat graag zo zouden willen zijn, maar er de moed niet voor hebben. Want stel je voor wat de “buren” ervan” zeggen!
Het is knap als je je eigen leven kunt leven, op jouw manier en dan toch geen plakkertje te krijgen, of te geven natuurlijk.
Dat wens ik iedereen toe in 2010.
Kus van mam.
Dan bedoel je vast dit blog!
Ben het helemaal met je eens, mensen vergeten naar zichzelf te kijken en vinden anderen beoordelen en dus ook veroordelen veel makkelijker dan de confrontatie met de ‘ik’-persoonGroetjes Maeve