Sinterklaasinkopen

dec 2, 2009 by Maris    No Comments    Posted under: Almere, Sinterklaas

Elk jaar weer hetzelfde, nou ja, eigenlijk was het voor mij al een tijdje geleden. Aangezien Sinterklaas vieren, zonder kinderen erbij, veel minder spannend en leuk is, was de lol er snel vanaf en heb ik eigenlijk afgelopen jaren er niets meer mee gedaan. Dit jaar nodige mijn zus ons uit om dit jaar bij haar Sinterklaas te komen vieren, lekker gezellig met de kinderen erbij. Daar ging ik dus vandaag. Op naar de stad, tussen de drukte menigte, op zoek naar de laatste leuke cadeautjes.

Het begon allemaal goed. Ik was vrolijk, mijn haar zat goed en mijn uggs waren lekker warm. Ik stapte de auto in, zag ik dat de diesel nu echt op was. Toen ik bij het tankstation was en eindelijk ontdekte hoe het klepje open moest ging ik tanken waar ik nat regende, aangezien ik, met die lange station, net niet onder het afdakje paste. Duwende mensen stonden alweer achter me, wat zijn mensen toch altijd vrolijk als het regent. Toen eindelijk de tank vol was, mijn haar plat zat van de regen, ging ik naar binnen om af te rekenen, waar mijn pinpas niet geaccepteerd werd. Dat is raar, hij is net nieuw en amper gebruikt. Maar geen nood, ik had er gelukkig nog een bij me van de andere rekening. Die deed het, de diesel was betaald en ik stapte snel mijn auto in voordat ik opmerkingen naar mijn hoofd krijg van die chagerijnige man als: “Het is altijd hetzelfde als vrouwen gaan tanken, dat duurt uren”.

Ik rij richting het centrum van Almere en ga naar de parkeergarage waar ik altijd parkeer, de Munt-Garage. Als ik de parkeergarage inrij merk ik dat de helft van de garage afgezet is. Waarschijnlijk zijn ze aan het klussen? Ik rij door naar boven, waar een vreselijk lange stoet van auto’s staat. Nog een verdieping hoger uiteindelijk, er was geen plek. Daar ook niet, nog een verdieping hoger, de bovenste verdieping. Ook hier geen plek, maar wel allemaal mensen die in paniek zijn. Ik rij weer naar beneden, weer naar boven en weer naar beneden, maar er is echt geen plek. De parkeergarage heeft dit natuurlijk niet aangegeven, omdat er normaal twee keer zoveel plekken beschikbaar zijn. Oke, andere garage proberen. Ik rij naar beneden, kan ik er niet uit omdat ik moet betalen (te lang in de garage geweest). Dat is lekker, ik heb niets gedaan. Ik rij terug naar boven, parkeer mijn auto voor de bocht naar boven (het zit toch vol) en zorg dat mensen er wel nog net langs kunnen.

Zo, daar ben ik dan. In een bomvolle stad. Blijkbaar was ik niet de enige die bedacht op woensdagmiddag naar de stad te gaan om inkopen te doen. Wat is er eigenlijk leuk aan dat Sinterklaas? Commercieel iets. Ik kruip richting de Action en spring snel naar binnen. Hier is het niet rustiger, maar ik ben binnen, dat is al heel wat. Ik zoek leuke cadeautjes en ben na een half uurtje klaar en geslaagd voor drie kinderen en Rick. Er zijn vier kassa’s open, allemaal een rij van hier tot gunder. Ik besluit de middelste rij te nemen, uiteraard een verkeerde keuze. Had ik kunnen weten. De vrouw bij de kassa kan iets niet scannen, roept om met de vraag of iemand naar haar kassa kan komen, waarop niemand reageerd. Dit herhaalt ze drie keer en ik zie de andere rijen korter worden. Ook dat nog. Ik besluit een andere rij te nemen, weer een verkeerde keuze, want ze kan het ineens wel scannen en die rij gaat spontaan sneller dan deze, maar ik besluit dit keer voet bij stuk te houden.

Na een half uur, Mariska is aan de beurt. Ik leg vol enthousiasme mijn nieuwe spulletjes neer. De vrouw achter de kassa scant ze en met een totaalbedrag van 13 euro ben ik klaar voor Sinterklaas. Niet verkeerd dacht ik zo. Ik wil pinnen en probeer weer die gouden pas, je weet het niet, misschien doet hij het nu ineens wel. Geen reactie van het pinautomaat, leuk geprobeerd. Ik pak weer de andere pas waar ik net mee getankt heb, maar ook deze blijkt het ineens niet te doen. Na vijf minuten proberen zie ik mensen in de rij achter me kwader en kwader worden. Ik besluit mijn cadeau’s achter te laten en even te gaan pinnen op de grote markt.

Bij het pinautomaat werken beiden passen niet en ik loop bij de Rabobank naar binnen. Het meisje achter de balie geeft aan dat mijn passen met iets magnetisch in contact zijn geweest. Wat? Dat weet niemand, want ze hebben heel de tijd netjes in mijn portemonee gezeten. Maar nog steeds geen nood. Ik vraag bij haar een nieuwe pas aan en wil via haar geld opnemen. “Onmogelijk” zegt het meisje. Ik kijk haar met grote ogen aan. “Er staat niet genoeg geld op”. Ook dat nog. Al die moeite voor niets. Ik ren naar de ABN Amro, om geld van die andere pas op te nemen. “Onmogelijk” zegt die jongen achter de balie. “De pas staat niet op uw naam, dat kan alleen uw partner doen”.

Met tranen in mijn ogen verlaat ik de zaak. Daar sta ik dan. In de regen. Zonder cadeau’s. Zonder geld. Met lood in mijn schoenen loop ik terug naar de auto, die nog steeds voor de bocht geparkeerd staat. Gelukkig had ik een beetje kleingeld en daarmee betaal ik de garage. Twee uur later zit ik weer thuis op de bank, nog verder van huis dan dat ik was. Ik heb vanaf nu een hekel aan Sinterklaas.

Wil je iets zeggen, laat een reactie achter