Geluk is niet te koop

nov 30, 2009 by Maris    6 Comments    Posted under: Hersenspinsels, Werk

Wat is het doel van het leven, en belangrijker, wat is jouw doel hierin? Dat is een lastige vraag om zomaar mee binnen te vallen, daar ben ik mij zeker wel bewust van. De trouwe volgers van mijn blog weten dat ik al een jaar lang schrijf over: “Wat moet ik doen, waar wordt ik gelukkig van en wat is mijn doel in dit leven?” Tot voorkort kon ik je zeggen: “Ik heb werkelijk geen idee wat ik met het leven aanmoet, ik doe maar wat”.

Dan ben je 22 jaar, voor je gevoel nog zo jong, maar toch ook zo oud. Een hoop onduidelijkheden in het leven en een hoop keuzes die je moet maken. Zoals ik al eerder beschreef in “Angst voor de volgende stap” stond ik tegen een drempel aan te schoppen, maar durfde ik er niet over heen te stappen, bang voor hoe mijn voet terrecht zou komen.

Na mijn studie zat ik thuis, werkloos. Ik kon mezelf niet langer verschuilen achter het woordje ‘student’ en had hierbij direct een nieuwe titel gekregen: ‘huisvrouw’. Mij is vanaf kinds af aan aangeleerd dat huisvrouw zijn niets voorsteld. Je bent pas iets als je iets hebt bereikt. De makkelijkste manier om dit aan te tonen is door middel van een carriere. Het heeft duidelijk maatsttaven, je staat hoog of laag op de ladder, je krijgt veel of weinig salaris. Het bereik is duidelijk en dus makkelijk te meten. Geluk daarentegen, hoe meet je dat? Hoe merk je daarbij dat je hoog of laag op de ladder staat en hoeveel je ermee verdient?

Snel na mijn studie ben ik werk gaan zoeken en kreeg ik een mooie baan aangeboden bij Accenture. Ergens in mij knaagde het gevoel dat dit niet was wat ik moest doen en besloot naar mijn gevoel te luisteren. Toen UNET mij een baan aanbood, heb ik toch maar besloten hierop in te gaan en binnen zeer korte tijd was ik Projectleider in mijn nieuwe kantoor bij UNET. Iedereen was enthousiast voor me, de felicitaties kreeg ik overal te horen. In tegenstelling tot hiervoor, toen iedereen op me neer keek en het idee had dat ik lui was en niets deed.

Sinds ik weer werk blijft het overal erg rustig. “Maris, hoe gaat het met je?” en “Wat doe je heel de dag?” worden niet meer gevraagd. Mensen denken dat ik weer gelukkig ben, puur omdat ik werk. Is dat dus de maatstaaf voor geluk? Ik zal eerlijk zijn, ik ben nog nooit in mijn leven zo ongelukkig geweest als nu.

Als ik terugkijk naar de tijd dat mensen dachten dat ik niets aan het doen was, was ik eigenlijk meer aan het doen dan dat ik ooit heb gedaan. Ik was aan het leven. Ik had liefde voor mijn vrienden, familie, dieren en man. Ik deed dingen waar ik gelukkig van werd, waar mijn passies in liggen. Ik had liefde voor mijn muziek, mijn huis en het belangrijkste, voor mezelf.

Nu? Ik doe werk waar ik goed in ben, maar wat mijn geluk niet vergroot, ben moe en uitgeput van het voordoen van iemand die ik niet ben, aangezien het mijn functie is, waardoor ik de dingen waar ik mijn geluk en vreugde uithaal niet meer doe of kan doen. Als ik met mijn vrienden ben, ben ik moe, afwezig en verdrietig. Ik heb het idee dat ik hen verwaarloos en dat ik niet meer voor hen klaar kan staan op de momenten dat ze me nodig hebben. Als ik thuis ben is mijn huishouden en zijn mijn huisdieren een grote last, omdat ik moe ben en daar geen zin in heb. Als ik wil gaan zingen merk ik dat mijn stem het niet
doet, aangezien ik heel de tijd verkouden ben. Ben ik een avond met mijn vader en zus weg, barst ik in tranen uit omdat ik het allemaal niet meer zie zitten. Ik ben een persoon geworden die ik niet ben, waar ik ongelukkig van wordt en die ik absoluut niet wil zijn. Is me het salaris dat ik bij UNET krijg me dit allemaal waard? Is geld mij meer waard dan geluk, of koop ik mijn geluk uiteindelijk doordat ik veel geld heb?

De laatste tijd ben ik erg ziek, iets dat ik ook nooit ben. Mensen noemen dit zwakte, ik vlucht voor mijn problemen en meld mij ziek op mijn werk. Mensen die mij beter kennen, weten dat ik, hoe moeilijk een stap ook is, die neem. Maar waarom zou ik angsten aangaan die verder geen toevoegingen hebben op mijn leven? Waarom moet ik leven volgens een bepaald opgesteld model, simpelweg omdat iemand bedacht heeft dat dit zo hoort? Waarom moet ik dat met de rest van de kudde schapen volgen terwijl heel mijn lichaam en mijn hart zegt dat mijn roeping daar niet in ligt? Wanneer mag ik gaan luisteren naar mijn gevoel en stoppen met doen wat moet?

Sorry mensen, ik ben klaar met het luisteren naar jullie meningen over het leven. Ik ben klaar met het leven volgens bepaalde regels om iedereen maar tevreden te houden en ga nu gewoon doen wat ik wil, waar ik gelukkig van wordt. Sommige mensen zien dit als egoïsme. Ik zie het als een primaire levensbehoefte, iets dat we allemaal zouden moeten doen. En een ieder die zich daar niet bij aan kan sluiten, moet misschien maar eens nadenken over het feit dat niet iedereen hetzelfde is en dat niet voor iedereen een standaard leefmodel is. En hoe ik geld kan verdienen met mijn geluk, staat bij mij op plaats 2. Als ik plaats 1, mijn geluk, nastreef, komt de rest vanzelf wel. Geld is maar geld!

Wat is jouw doel van het leven en waar ligt jouw geluk? Ik kan natuurlijk nooit voor een ander spreken, ik ben allang blij dat ik er voor mezelf achter ben, maar ik denk dat je diep van binnen dit heel goed weet, maar het niet wil zien door de materiele dingen eromheen. Onthou één ding heel goed: “Geluk is niet te koop”.

Wil je iets zeggen, laat een reactie achter