Greep uit ‘Naamloos boek’

okt 1, 2009 by Maris    4 Comments    Posted under: Gedichten & verhalen

“Ga je nu zitten wachten tot Paul er is?” vraagt Linda als Emma helemaal perfect in haar jurk op de bank zit te wachten.
“Het gaat zeker nog wel een half uur duren, hij had zeven uur gezegd toch? Hier, neem nog een wijntje”. Voordat Emma kan antwoorden giet Linda haar glas weer vol.
“Je ziet er prachtig uit, kan niet anders dan dat hij zo ook direct verliefd op jou wordt”. Karlijn kijkt vol trots naar Emma en neemt een slok van haar cola. Karlijn weet dat Emma graag altijd op tijd klaar is en het heerlijk vindt om gewoon rustig te zitten voordat er iets spannends gebeurd, dus ze begint er niet over.
“Dank jullie wel. Ik ben wel echt zo zenuwachtig”. Emma gooit een flinke teug wijn naar achteren, achtervolgd door een moeilijk gezicht. Karlijn vertelt Linda van haar nieuwe werkaanbieding bij Q-Music en Linda reageert vol enthousiasme. In de tussentijd houdt Emma goed de klok in de gaten en de voordeur. Voor de zoveelste keer loopt ze naar de magnetron, om te kijken of die dezelfde tijd aangeeft als de klok in de woonkamer.
“Emma, ontspan nou toch eens even. Het komt echt wel goed, hij komt heus wel op tijd en jij bent er helemaal klaar voor. Zo gek is dat, hierin verschillen Emma en ik echt heel veel” zegt Linda die Emma absoluut niet begrijpt.
“Niet iedereen is zo relaxed als jij Lin” zegt Emma geïrriteerd. Ze vindt het zelf ook vervelend dat ze altijd zo zenuwachtig is, maar je kan niet altijd je gevoelens onderdrukken. Terwijl ze van de keuken terug naar de woonkamer loopt gaat de deurbel.
“Daar is ie” zegt Emma verschrikt. Haar hart vliegt naar haar keel en begint te bonsen als een gek. Ze sprint naar de spiegel die boven het dressoir hangt en kijkt of haar make-up en haar goed zit. Karlijn geeft Emma een zacht duwtje in haar zij
“Ga lieverd, je ziet er heel mooi uit en je bent er klaar voor”. Emma kijkt Karlijn aan en omhelst haar.
“Ga nu!” zegt Linda die in de tussentijd naar het keukenraam rent om te spieken hoe Paul er uit ziet vanavond.
“Ik heb hem nog niet gezien, ik kom ook kijken” zegt Karlijn speels en ze huppelt op haar tenen naar het keukenraam toe en gaat naast Linda staan.
“Jongens, kom op!” zegt Emma en ze loopt naar de voordeur, neemt een flinke teug lucht, zucht diep, strijkt haar jurk glad en gaat met haar hand naar de klink.
“Die Paul komt me bekend voor” zegt Karlijn. “Is dat niet die jongen van laatst?”.
“Ja dat is…” zegt Linda.
“Chris?” zegt Emma als ze de voordeur open doet.
“Wat kom jij hier nou doen?” vraagt ze. Chris breng zijn bosje rode rozen meer haar richting op.
“Dag wonderbaarlijke vrouw. Ik kom voor jou” zegt Chris met een grote lach rond zijn mond.
“Sorry, daar heb ik nu echt geen tijd voor. Ik heb namelijk een afspraak. Dus als je wilt gaan?”. Emma duwt de rozen terug in Chris zijn richting, kijkt links en rechts of ze Paul al ergens ziet en wilt de deur voor Chris zijn neus dichtgooien.
“Ja, met mij toch? Ik zou je om zeven uur oppikken” zegt Chris nog snel voordat de deur dicht gaat. Emma blijft verschrikt met de deur op een kier staan. Na een paar seconden opent ze de deur weer.
“Dit is een grote vergissing, Chris. Het spijt me, vanavond gaat niet door. Sorry” zegt ze met een teleurstelling in haar stem en ze sluit de deur. Emma blijft voor de gesloten deur enkele seconden stil staan.
“Emma, wat is de vergissing? Open de deur” hoort ze Chris door de deur heen zeggen. Emma zucht en gaat met haar rug tegen de muur hangen. Ze hoort Chris meerdere malen op de deur kloppen.
“Kom op Em, doe open” hoort ze Chris weer zeggen. Emma voelt zich schuldig tegenover Chris, maar baalt van het moment. Terwijl ze de gebeurtenis relativeert hoort ze de brievenbus open gaan. Ze kijkt gespannen naar de brievenbus en ziet een roos van het boeket erdoorheen naar binnen komen. De roos valt op de grond en knakt om. Een paar bladeren vallen er naast. Ze pakt de roos en de losse blaadjes op en blijft ernaar staren.
“Emma, ik weet dat je nog steeds voor de deur staat. Doe alsjeblieft open” gaat Chris verder. Emma legt de roos op het kastje in de gang en opent de deur langzaam. Ze ziet Chris vanuit hurkpositie omhoog komen en haar aankijken.
“Chris, ik zal eerlijk tegen je zijn” begint ze bijna stotterend.
“Zoals ik gisteren al tegen je zei gaat dit niets worden tussen ons. Ik ben…” maar Chris laat haar niet uitpraten.
“Niet klaar voor een relatie? Ik weet dat je geen relatie wilt, maar dat wilt toch niet zeggen dat je het niet leuk kunt hebben? Het enige dat ik wil is een gezellige avond met jou, misschien meerdere. We doen alles op jouw tempo. Je kan me toch een kans geven?”. Chris kijkt haar met verdrietige ogen aan. Emma voelt zich nog schuldiger dan voorheen en staart naar de grond.
“Dat vind ik heel erg lief van je Chris, maar…”. Weer wordt ze onderbroken.
“Ik ben er nu toch. Jij ziet er mooi uit, ik heb mijn best gedaan. We hebben nu allebei vanavond vrij en we moeten allebei eten”. Emma kijkt omhoog en dit keer recht in zijn ogen.
“Ik ben verliefd op iemand anders” zegt ze snel voordat Chris haar verhaal weer over neemt. Chris kijkt haar geschrokken aan.
“Wil je wel een relatie met hem?” antwoord hij resoluut. Emma hapt naar woorden, maar merkt dat ze niets zegt behalve gebrabbel.
“Ja dus. Dat betekent dat je tegen mij staat te liegen?” zegt Chris kwaad. Emma voelt zich in het nauw gedreven en al helemaal niet meer op haar gemak. Ze wilt het gesprek afronden, dit gaat nergens naartoe. Emma wilt wat zeggen, maar Chris kan zijn woede niet meer onder controle houden.
“Dus je staat tegen me te liegen?” schreeuwt Chris in haar gezicht. Hij smijt zijn bos rozen op de grond.
“Er is een ding dat je van mij moet weten, Emma Langehart. En dat is dat ik niet hou van mensen die liegen”. Zijn ogen spuwen vuur. Emma doet een stap naar achteren en sluit de deur voor de helft. Haar hart bonst in haar keel.
“Chris, ik denk dat het tijd is om dit gesprek te beëindigen” zegt ze met alle moed die ze heeft verzameld, om zo zelfverzekerd over te komen. Ze sluit snel de deur en haalt opgelucht adem als ze de deur definitief in het slot hoort vallen. Direct daarna wordt de brievenbus weer geopend.
“Ooit wordt je ook verliefd op mij, dat weet ik zeker” zegt Chris op een zachte toon. De brievenbus sluit en ze hoort hem weglopen. Opgelucht haalt Emma adem.

Wil je iets zeggen, laat een reactie achter