Als een kind
Posted under:
Als je ouder wordt denk je dat je al heel je leven al bent geweest wat je nu bent, volwassen, zelfstandig en met een hele andere kijk op de wereld. Je kijkt naar spullen hoe ze eruit zien, hoe ze staan in je interieur en of andere mensen ze ook wel mooi vinden. Je maakt je druk over je werk, het huishouden, je gezin, je familie en over je uiterlijk. Maar kan jij je nog herinneren dat er ooit een tijd was dat je dit niet had? Dat er gewoon een bank was om lekker met je vader en moeder op te kunnen zitten en te kunnen lachen, dat je kleding aan had wat niet bij elkaar stond, maar omdat het nou toevallig je lievelingsbroek was met je lievelingstrui, en dat je dat allebei tegelijk aan wilde, zonder dat je je druk maakte of de buitenwereld je hierom niet ging uitlachen? Weet jij nog dat jij dit kind was?
Als ik terugdenk aan mijn jeugd komt er altijd een hele mooie herinnering omhoog. Een herinnering van een dag dat ik echt oprecht gelukkig was. Het was midden in de winter en het had hard gevroren buiten. Mijn tante Mirjam, mijn moeder en ik ging schaatsen, waar en wanneer dit was weet ik niet meer. De zon ging bijna onder en schemerde met weinig warmte door de bomen heen die langs de oever stonden en over de bevroren sloot heen hing. Om ons heen was alleen maar natuur, geen huizen, mensen, auto’s, alleen mijn tante, mijn moeder en ik op het ijs in de natuur. Mijn tante trok zwarte leren handschoenen aan, ander was het zo koud. Ik kreeg wantjes aan van mijn moeder, die met touwtjes aan mijn jas hingen.
Terwijl we aan het schaatsen waren draaide mijn tante over het ijs en was hierbij aan het lachen. Mijn moeder schaatste met haar mee en ik probeerde ook wat om mijn kleine schaatjes die om mijn schoenen heen zaten te doen, uiteraard viel ik. Als ik op het ijs lig met mijn hoofd naar het bevroren water toe hoor ik boven me: “Maris? Gaat het goed?”. Als ik omhoog kijk zie ik een felle ondergaande zon schijnen in mijn ogen met daarvoor een silhoutte van mijn moeder. Ze reikt haar hand naar me uit en helpt me omhoog. Zonder enige twijfel pak ik haar hand stevig vast en me moeder helpt me omhoog. Daar sta ik weer, stevig met beide benen op het ijs, geholpen door mijn moeder, en begin weer druk te schaatsen, en ik probeer het net zo mooi te doen als mijn tante, die vol van geluk op het ijs staat.
Natuurlijk is dit een herinnering, en zal het misschien iets anders in het hoofd van mijn moeder en mijn tante zitten, maar kijk eens hoe zoiets simpels zoveel moois in mijn geheugen achterlaat. Het ging niet om de spullen, de kleding, de perfectie van de omgeving, het ging om de liefde die ik op dat moment voelde, iets dat niemand meer van mij afneemt.
1 Comment + Add Comment
Wil je iets zeggen, laat een reactie achter
Wie is mcdid
Laatste reacties
- Carmen op Wie ben jij?
- Carmen op Buikupdate
- Liann. op Sneeuwweekend
- Elise op Sneeuwweekend
- Rick op Triple Town
Wat een mooie herinnering aan je moeder lieverd. Je ziet hier maar aan dat alles wat je als vader en moeder doet heel belangrijk is. Als je een veilig gevoel van je vader of moeder krijgt maakt het niet uit waar je bent of wat jullie samen doen.
Soms is het een beeld, soms is het een geur die je even terugbrengt naar een fijn moment.
Ja ik heb ook wel van die momenten. Er gebeurt iets en ik weet dan nog hoe mijn veder of mijn moeder zou reageren, wat ze altijd zeiden. Op dat moment zegt het je niet veel, of denk je : “ja, dat weet ik nou wel”. Maar…… als je ouder wordt (zoals ik ben geworden) herinneren je je heel veel van die dingen en zie je ineens de waarheid, de zin, de onzin, de lol ervan in, en ga je ze zelf ook gebruiken. Je geeft ze weer door aan jouw kinderen en misschien geven zij ze ook wel weer door.
Bewaar die mooie herinnering maar op een plekje in je hart. Er komt vast een moment in jouw leven dat jij (nogmaals) iemand op kunt rapen en vragen “gaat het?”
Nee lieverd ik heb het niet verkeerd gelezen hoor! JIJ hebt ook iemand opgeraapt en veiligheid geboden en daar ben IK je heel dankbaar voor!
Dikke knuffel van Mam.