Berichten van thuis

jul 28, 2009 by Rick    7 Comments    Posted under: Indonesie

Ik heb vandaag, wederom, de taak op mij genomen (of eigenlijk gekregen) om de blog van vandaag te schrijven. Vrij lastig, aangezien we weer niet zoveel hebben gedaan. Toch zal ik proberen het weer zo spectaculair als altijd te vertellen, zodat zelfs ik aan het eind het gevoel heb: “Zo die doen toch best spannende dingen op vakantie”.

Zoals gebruikelijk begon de dag met: “Rick, Mariska, zijn jullie wakker?”. Morgen willen we de goede man voor zijn, dus hebben we stiekem de wekker gezet. Na ons eigen ochtendritueel, waarbij Maris nog lekker ligt en ik al druk aan het nadenken ben over het uit bed stappen en aankleden, zijn we maar gaan ontbijten. Maris zag er vandaag extra mooi uit, ze had haar haren gestijld en had haar mooie Balinese jurk aangetrokken. Zoals de meeste techie-nerds wel zullen weten is het amperage in het buitenland even anders, waardoor apparaten als stijlers en föhns heter zijn dan normaal.

Met een mooie dame aan mijn zij en de twee indootjes voorop zijn we  opzoek gegaan naar een boor. Niet zomaar één, nee een heel spectaculaire. Niet gevonden. We zouden voor Raymon (de vriend van Kini) kijken of deze luxe boor hier goedkoper was. Helaas was hij te modern voor dit land en kon hij alleen in ruil voor 10 gouden ducaten worden besteld. Niet te betalen dus.

Wij dachten dat we inmiddels wel alle shoppingmalls hadden gezien, maar chauffeur Youssouf wist ons naar een nieuwe te brengen. Één waar we nog niet waren geweest. Hoewel het een onwijs groots gebouw was en erg modieus, met watervallen etc, waren wij het shoppen een beetje beu. Op een gegeven moment heb je genoeg kleding, horloges, schoenen, jurken, tassen en kun je ze eigenlijk even niet meer luchten of zien. Daarnaast komt ook nog eens dat het bijzonder koud was in dit winkelcentrum. Honger hadden we wel en tijdens het lopen hadden Maris en ik al gespot waar we wilden eten. De McDonalds waren we nog niet geweest! (@moniek, neehee we eten niet alleen maar slecht eten! Alleen dit is het enige wat er wordt beschreven. Rijst rijst rijst is ook maar zo rijstig.) De Mac smaakt hier net zoals in Nederland, dus het was echt even als vanouds. Het enige wat ze hier dan weer niet hebben is de fritesaus! Tomaten ketchup voldoet dan ook wel.

Na het eten hebben we nog even geprobeerd wat souvenirs te vinden, maar we hadden echt geen zin meer. Dus: “Youssouf,  Pulang terihma kasih?!”, oftewel: “Naar huis en een beetje snel, want we willen niet meer!”. Op de terugweg zijn we wel nog even gestopt bij een leuk bakkerijtje. Een zogenaamde Holland Bakery! Hier hebben we stokbrood gekocht, saucijzenbroodjes, spekkoek en tonijncroissants gekocht (De bakkerij had eerder Franse Boulangerie genoemd kunnen worden, echt Nederlands was het allemaal niet. Het rook er zelfs naar Frans).

‘s Avonds besloten wij een keer niet niets te doen en zijn we een stukje gaan wandelen. Maris en ik hebben hier de buurt een beetje verkend, “Selamat Malam” gezegd tegen iedereen die het wilde horen en gepraat met de locale bevolking. Het was weer eens wat anders dan een beetje internetten vanuit bed. Hierna hebben we nog heerlijk even buiten gezeten en kwam Sylvie ons vermaken met verhalen over haar personeel en hun geloofsovertuigingen. Uiteindelijk toen we een spelletje Touché wilden gaan spelen, kwam zelfs mijn vader naar buiten (van zijn tenen tot zijn oren volgesmeerd met anti-muggenspul) om te kijken wat we aan het doen waren. We waren nog niet begonnen of we kregen een sms van Karlijn. Of we eventjes online wilde komen, ze was klaar voor een webcamgesprek.

Wij, enthousiast als we zijn, renden uiteraard naar binnen, zetten de computer aan, maar geen Karlijn. Die was nog aan het stoeien met de duizenden opties die ze moet instellen voordat ze geluid uit de speakers kreeg. Nadat ze, met wat telefonische ondersteuning van Maris, dit voor elkaar had gekregen hebben we ongeveer een uur met haar gekletst. We hebben het gehad over de bloemetjes en de bijtjes, nare brieven tussen de post en vooral over de lieve katjes die we ook even te zien kregen (op Sjors na dan, die had waarschijnlijk plankenkoorts). Heerlijk (en gek) om je eigen huis weer eens te zien, met de katjes die je mist en natuurlijk die gekke kop van Karlijn. Die we stiekem, en dan vooral ik, heel erg missen!

Nu even de rekeningen betalen…

Wil je iets zeggen, laat een reactie achter