Maandagmorgen, om 05:45 uur ging de wekker. Tijd om de laatste spullen te pakken, het huis netjes achter te laten en naar het vliegveld van Frankfurt te gaan. Terwijl we nog een kopje koffie inschenken in de keuken zien we op de klok dat het al 6:30 is, de bus ging om 6:39. Snel pakken we de koffers en lopen richting de bus, die besloot een paar minuten eerder te vertrekken, waardoor wij hem misten. We moesten de trein hebben van 6.49, hoe gaan we dat doen? Rennen, met de koffers, naar het station. Als we op het station aankomen, missen we op 1 minuut na de trein, balen!

We besluiten de trein naar A’dam te nemen, daar over te stappen op de trein naar Utrecht en vervolgens op de trein naar Ede/Wageningen. Alles gaat goed en we komen 20 minuten voordat de ICE van 9:07 uur vertrekt naar Frankfurt op Arnhem aan.

De reis naar Frankfurt viel erg mee. Door te kletsen met de medepasagiers vloog de tijd en om 12 uur komen we op het vliegveld aan. Hier moesten we 3,5 uur wachten, voordat de eerste vlucht zou vertrekken. Na wat winkelen besloten we toch maar in te checken en na een lange tijd vlogen we richting Doha.

Om 22.30 uur landen we in Doha, Qartar (NLD tijd 21.30).  Hier moesten we weer drie uur wachten voordat we het volgende vliegtuig konden nemen richting Singapore. Het vliegveld in Doha was zeer schaars en weinig te doen. We besloten een aflevering Desperate Housewives te kijken op de GoGear Ariaz en vervolgens weer in te checken.

Terwijl we probeerden te slapen in het vliegtuig vlogen we rustig door naar Singapore en om 14.30 uur (NLD tijd 09.30) landen we dan eindelijk. Ik heb 4 uurtjes kunnen slapen, vraag me niet hoe, en Rick heeft hoogstens een uurtje zijn ogen dichtgehad, omdat hij weer werd gewekt voor het eten, wat overigens erg goed was bij Qatar Airways).

Op Singapore moesten we anderhalf uur wachten voordat we het laatste vliegtuig konden nemen, richting Jakarta. Om 16 uur vertrokken we en om 17 uur kwamen we aan, dit was gelukkig een klein stukje. We konden het vliegtuig niet meer luchten of zien en begonnen aardig moe te raken van het reizen.

Toen we uitstapten op het vliegveld moesten we een Visa halen voor verblijf. Terwijl we onze Visa betalen, 30 dollar pp, moest het in het paspoort geplakt worden. Terwijl mijn Visa erin geplakt en goedgekeurd wordt is Rick aan de beurt. Zijn Visa wordt niet goedgekeurd, zijn paspoort is minder dan nog een half jaar geldig. We hadden dit van te voren gecheckt, maar Rick was zo slim om te tellen vanaf die maand dat ik het vroeg, en niet vanaf vertrekdatum. Samen met de immigratiebeambte liepen we naar de immigratieofficier, die ging kijken wat er voor ons gedaan kon worden. Eerste conclusie: Rick moest terug naar Nederland, ik mocht blijven. Wij schrokken en legden het hele verhaal uit. We belden Ricks vader, die wel maleis praat, en hij kwam ons opzoeken op het vliegveld. Na uitleg voor verblijf en met een bewijsschrift van zijn ouders gaf de immigratieofficier Rick toch een Visa, ondanks dat het eigenlijk niet mocht.

We hebben ontzettend veel mazzel gehad, waren we bijna 30 uur voor niets gevlogen. We zijn met Sylvia en Richard naar hun huis gereden, waar ze onze kamer hebben laten zien en onze badkamer. Ook staat er een laptop (waar ik dit van verstuur), een televisie en een airco.

We zijn helemaal gesloopt van de reis. We gaan nu even heerlijk douchen en daarna slapen. Morgen eens kijken wat hier allemaal te doen is en shoppen, een hele hoop shoppen!

We houden jullie op de hoogte!