Angst voor de volgende stap

mei 22, 2009 by Maris    3 Comments    Posted under: Hersenspinsels

Je begint aan je leven. Alles wordt voor je bepaald, vanaf de dag dat je geboren wordt. Hoe ouder je wordt hoe minder je ouders voor je beginnen te bepalen wat jouw keuzes moeten zijn in het leven en laten je aan je lot over. Dit begint met het aankleden. Op een bepaalde leeftijd moet je ineens elke dag zelf bedenken wat je aan moet. Dit is nog wel te overleven. Totdat je op het punt komt te staan, ik ben klaar met de middelbare school. Wat nu?

Hier begint de eerste keuze in je leven, de keuze die je alleen zelf kunt maken. Wat vind je leuk, waar liggen je interesses wordt dan altijd gevraagd. Geloof je me als ik zeg dat ik het absoluut niet wist en dat ik bijna begon te denken dat ik misschien wel niets leuk vind?

Wat kiezen mijn vriendinnen, misschien vind ik dat leuk? Pabo, Journalistiek en SPH (sociaal pedagogische hulpverlening) waren dan de opties. Ook hierin geen keuze voor mij. Uiteindelijk heb je toch weer een hand van je ouder vast weten te pakken en wordt je een beetje in de goede richting getrokken, oftewel, de keuze voor mijn opleiding Information Engineering.

Nu, vijf jaar verder, sta ik weer voor dezelfde keuze als ik in 5Havo stond. Wat ga ik doen? In de tussentijd is mijn leven flink doorgegaan. Ik woon niet meer thuis, bepaal elke dag wat ik zelf kook en hoe laat ik opsta en wat ik doe met mijn leven. Nu is er dus geen mogelijkheid op ‘papa’s handje’  vast te pakken en te hopen dat hij voor je kiest waar ik vervolgens heerlijk over kan lopen klagen.

Sinds eind januari blijf ik dus ook hangen in mijn huidige leven. Het is alsof ik over een laminaten vloer loop, gelijnd en geordend, gestructureerd en vast. Alleen dan zie je het vanaf een afstand al aankomen, de drempel. Je weet dat je niet door kan lopen en dat je er uiteindelijk overheen moet, maar je probeert het zo lang mogelijk uit te stellen, tot je het juiste moment hebt gevonden om er overheen te stappen.

Nu zit ik in een fase van mijn leven dat ik voor die drempel sta. Al een lange tijd sta ik tegen die drempel aan te trappen, in de hoop dat ik er dan gewoon doorheen kom, maar geen resultaat. Ik moet over die drempel heen stappen, ik weet alleen niet hoe? Hoe til ik mijn been op, verplaats ik het naar voren en stap stevig op de grond zonder dat ik val, zodat ik weer verder kan lopen over de vertrouwde laminaten vloer tot ik de volgende drempel tegen kom? Of ligt er geen laminaten vloer achter, maar een trap met vloerbedekking, waardoor ik mijn stap anders moet maken zodat ik goed neerkom?

Angst, dat is wat het is. Bang om de stap te zetten, bang om te vallen, bang om niet goed neertekomen en te falen in de basisstap, lopen. Blijven hangen in je oude leven is vertrouwd, die route ken je en jezelf bezeren kan bijna niet meer, maar dus ook geen voorruitgang, nieuwe ontwikkelingen en nieuwe kennis. De stap moet dus gezet worden, ik weet alleen nog steeds niet hoe.

Wil je iets zeggen, laat een reactie achter