Vergeving

nov 15, 2008 by Maris    2 Comments    Posted under: Gedichten & verhalen

Meer dan tien jaar geleden begon de pijn,
De eerste keer dat je mij in de steek liet,
In zag je met je koffers zitten in de trein,
Wat had ik daarom veel verdriet.

Weken later kwam je naar huis,
Maar de tijd terugdraaien kon niet meer,
Het voelde niet meer als een thuis,
Alles in mij deed zeer.

Tussen ons ging het alleen maar slechter,
Met als gevolg wekenlang negeren,
Ik koos voor mezelf en werd een vechter,
En werd goed in mijn geluk acteren.

Woorden en daden naar elkaar,
Werden pijnlijker en vol haat,
Het maakte mij breekbaar,
Ik verloor mijn toeverlaat.

Twee jaar later was het voorbij,
En jij besloot te gaan,
Geen enkel woord hierover gewisseld met mij,
Je liet me achter met een traan.

Ik heb gehuild en gehuild,
Totdat mijn tranen op waren,
Ik heb ze voor een muur verruild,
Die is gegroeid in de loop der jaren.

Niemand laat zijn eigen kind alleen,
Een nummer waarbij ik in mijn hart een barst voel,
Zag je de pijn echt niet door me heen?
Heb je dan gewoon echt geen gevoel?

Zoals ik eerder heb geschreven,
Zijn deze vragen bij mij onbeantwoord gebleven,
Ik had het uiteindelijk opgegeven,
En vergeet het nooit meer in dit leven.

Vorige week heb jij onze geschiedenis toegegeven,
En vraag je mij om een nieuw begin,
Mam, ik had het je allang vergeven,
Zonder vergiffenis heeft het leven geen zin.

Ik leer van de fouten die ik maak,
Maar ook die van een ander,
Ik leef dus niet vanuit woede en wraak,
Ik hoop dat ik hiermee ook iets in jou verander.

15-11-2008

Wil je iets zeggen, laat een reactie achter